18 January 2018

Resilient systems and a resilient citizenry



We are a resilient nation and I’ve insisted on the point before.  Sri Lanka is not a failed state but has signs of failing.  That is not new either.  The signs have been there at least as long as the moment J.R. Jayewardena brought in the Second Republican Constitution in 1978.  Nineteen amendments later, all things considered, remedial measures have been few and far between and moreover taken the form of little more than patch-up.  

Sri Lanka is resilient.  We have suffered two insurrections over the past 50 years, bloody and bloodily put down, a thirty year long struggle to rid the country of a terrorist menace, debilitating natural disasters including the tsunami of 2004, government after government by crooks, for crooks and with crooks, veiled and not so veiled threats and their open and frilled execution by a belligerent neighbor and a lot of bullying at multilateral forums.  Sri Lanka has not gone down the tubes.  That’s a positive.   

To get knocked down again and again but still being able to stand up, be defiant, deal with issues and smiles is a great thing.  On the other hand what it also means is that there’s something or someone or many people who are ready to punch, trip and in other ways put you down.
We’ve heard it said before by those who claimed they would change things but then lamented about a pernicious culture that abides and inhibits and of course about officials who were intransigent and threw sand in the wheels.  But where do such officials come from, how did this culture come into being and why does it persist?  

It is hard to pin it down to one single factor.  Political culture is a very vague thing. Does this ‘culture’ inhibit or is a significant element of it an almost pernicious tendency to be laid back? And so, similar to the dictum ‘people get the governments they deserve,’ are we to conclude that culture is something we’ve made and is but a reflection of our ability and disability?  Is it all about institutions which acquire ‘a life of its own’ like certain futuristic extrapolations of technology that have human-made robots operating with wills of their own?  

Karl Marx, in his celebrated essay ‘The Eighteenth Brumaire of Louis Bonapart,’ wrote this pithy line that may offer a window into this situation: ‘Men make their own history, but they do not make it as they please; they do not make it under self-selected circumstances, but under circumstances existing already, given and transmitted from the past.’

Pierre Bourdieu, the French Sociologist in his book ‘Outline of a Theory of Practice’ speaks of a dialectic relationship between structure and agency.  He talks of ‘structured structures (structures structurées) that are predisposed to act as structuring structures (structures structurantes).’  It essentially echoes Marx’s notion.  Marx’s focus was on the French coup of 1851 which resulted in Louis-Napoléon Bonaparte assuming dictatorial powers whereas Bourdieu’s is a more sophisticated discussion on theories of domination.

Systems are of course made of rules, regulations, enforcers and so on.  They don’t cave in when someone shouts or someone objects.  If objection is strong, the objectors many and if there’s perceived threat then systems (which, let us not forget, includes people, many of whom are conscious defenders or else defenders by virtue of simply using the system or endorsers on account of silence or acquiescence) rise to the occasion.  
Take the example of public interest lawyer Nagananda Kodituwakku.  His is a lone voice on behalf of every single citizen of this country, a voice that’s raised again and again to object to wrongdoing of all kinds from the seemingly most trivial to the downright scandalous.  It is a brave voice because it speaks truths that make certain people uncomfortable, people who fall into the system-defenders category, knowingly or unknowingly.  

And the defenders close ranks.  It is as though they are convinced that if one bastion of the pernicious castle falls, the entire edifice will come down.  Kodituwakku’s battering ram, then, needs to be destroyed.  The gates have to be defended.  And so we find key defenders of the judicial-element of the overall ‘system’ doing everything to thwart Kodituwakku, all to silence him.  And the system is resourceful.  

There are the ‘in-built’ mechanisms such as court holidays and delaying tactics.  Then there’s the option of suspending his license.  There’s of course always the white-vanning option.  State Minister Sujeewa Senasinghe recently said at a campaign rally that the UNP (United National Party) ‘has still not resorted to thuggery but was prepared to do so if the situation so demanded.’  That’s the ‘system’ speaking on a specific matter; the system can also express itself more generally and move from threat to execution.  Has been done a countless number of times here and abroad.  It is happening now as it has happened for centuries.  

Now what if there were a thousand Kodituwakkus or if there were thousands backing Kodituwakku?  Will the system recoil in fear and collapse of its own accord or would it have to be brought down, one element at a time or several clusters of them to make it untenable?  

The vote!  Now that’s often enough been talked of as an option.  But is it, really?  We didn’t need to read Umberto Eco’s ‘The Name of the Rose’ to understand that the devil (treat the word as metaphor) often comes wearing the garb of the savior (treat this word also as a metaphor).  We ‘give’ our vote, we vote for manifestos and we find our so-called representatives re-defining ‘mandates’.  Democracy, for all its lovely notions, is often the sauce with which we are consumed by the powerful.  

We get fooled by the process.  We think we participate when in fact what happens is that we are made party to the processes that cheat us.  Like credit cards.  The moment we use them we set capital in motion.  Many ardent socialists unwittingly buttress capitalism in this and other ways.   

The same goes for ‘revolutions’.  There’s euphoria.  There is belief that things will change.  But as the Eagles’ song puts it ‘things in this life (world) change very slowly if they ever change at all.’  Systems are that resilient.  

All the more reason for being sober about change.  All the more reason for exercising patience and fortitude.  All the more reason to be like Nagananda Kodituwakku. All the more reason to think of taking resilience to the next level and to understand that this requires individuals to turn themselves into communities and for communities to value and nurture solidarity. 

No one said it would be easy.  Neither did anyone say it was impossible.  It’s not a walk in a park and neither is it a walk on burning coals; but we need to walk and to paraphrase Faiz Ahmed Faiz, ‘if your feet bleed, then be assured that something will surely bloom in the desert simply because you are walking through it.’


That's being resilient too. And if we want a garden instead of a few flowers, then many must walk the desert.  

16 January 2018

Bird’s eye views and bird-droppings


If a little boy was asked to write an essay with a heading such as ‘If I were a bird’ what would he write?  Depends on the boy, his experiences, his hopes and his notions of magic, I suppose.  Depending on the age he would fly to don’t-go places or to faraways parents do not or cannot take him.  He could watch a cricket match without having to purchase a ticket or he could just watch the world go by.  

Now if one were to ask a bird and the bird was able to communicate, we might get a different story.  Depending on the bird we probably would get many stories, in fact.  We would find out what bird-life is all about.  And we might understand that canopy-world or tree-to-tree-world is not just different to ground-world but is nothing like anything we could ever imagine.  

A boy writing an essay doesn’t have to worry about such things.  It’s just nice to imagine you have wings.  Flight is a beautiful thing to dream about.  And therefore when you are asked what you would do if you had wings it’s easy to flap the wings of your imagination and visit splendid places and witness the unimaginable.

It’s different with adults.   They know they don’t have wings.  Sure, they also have the ability to imagine.  They also soar, literally and metaphorically.  But then again, there are those who don’t necessarily fly but are convinced they have a bird’s eye view of everything.  

These are the know-alls.  If that was all, it is still alright.  The problem with the bird’s eye view is that from up there you tend to look down, literally and metaphorically, again.  And there’s many ways to look down, just as there are many ways to look up.

When we look up, say from a hilltop on a cloudless night, we get a sense of the universe’s enormity.  And if we have some notion of maps, in particular the size of the island in a world map, then we obtain a sense of proportions.  How big the universe, how large the world, how we cannot hold in our arms our island and in relation to these ‘big things’ which are really very small compared to the universe, we understand how infinitely tiny we really are.  That’s when we encounter humility.  

It’s different when we look down, not from cloud and tree-top but from a place we believe we have flown up to, way above the multitude, so high that all people and all things look like dots or smaller.  This is where we get tested.  This is where we forget that if we can ‘fly’ so too can others, in their own way, using the wings they have.  We can all of a sudden feel we are above it all, way higher than anyone else can even imagine.  That’s where we encounter arrogance.

From that point, we see flaw.  We think ‘he or she is small’ and we equate perceived smallness to things like weakness, inability, ignorance and stupidity.  We forget, consequently, that however high we fly, we still know very little about the world, the universe and indeed ourselves.  

We are not arahats.  We are no saints.  We are not all-knowing and all-seeing.  The ‘loser’ or ‘bum’ that we in our arrogance so define could very well have an equal or better understanding of the human condition, although he or she may be less educated, less affluent or held less in regard.  Flight has a way of blinding simply because of the fallacy of ‘better sight’.    

And when you are ‘right up there’ or believe that’s where you are, you think it is your right to look down, to ridicule, to be condescending.  We could call it bird-droppings.  Nothing smart about it.  Nothing all-knowing about it.  Just some smelly stuff.  Waste, they call it.

[Published in the Daily News, January 16, 2018]

13 January 2018

'මේවා මොන ජීවිත ද බං?'


කව්රු හරි කරන හෝ කරපු දෙයක් අල්ලාගෙන විවේචනය කරද්දී සමහර අය මේ වගේ ප්‍රශ්නයකින් කතාව ඉවර කරනවා: "මේ මොන ජීවිත ද බං?"  ප්‍රශ්ණය තුල නොකියන දේවල් තියෙනවා.  ප්‍රශ්ණය අසන්නා විවේචනය ට ලක්කරන පුද්ගලයට වඩා 'පොරක්'.  ජීවිතය කියන්නේ මොකද්ද කියල එයා දන්නවා.  ජීවත්වීම කියන්නේ මොකද්ද කියලත් එයා දන්නවා.  ඒ කියන්නේ 'මේවාත් ජීවිත බං?' කියන ප්‍රශ්නේ කාටවත් එයාගෙන් අහන්න බැහැ.  මොකද එයා පොරක්. ඇදයක් නැති පොරක්.  අඩුවක් නැති පොරක්.    එයාගෙන් ''මේවාත් ජීවිත බං?' කියල ඇහුවොත් අහන කෙනා මෝඩයෙක් වෙන්නම ඕනේ (එයා සහ වෙනත් අය හිතන විදිහට).  

මේ ලෝකේ වැඩිපුර ඉන්නේ සර්ව සම්පූර්ණ මිනිස්සු.  පෘතග්ජනයින් අඩුයි.  හැමෝම වගේ මාර්ග ඵල ලබාගෙන. හැමෝම වගේ ශාන්තුවරයෝ.  ඒ වුනාට මේ මාර්ගඵලලාබීන්, මේ ශාන්තුවරයින්, මාර්ගඵලලාබීන් නැත්තම් ශාන්තුවරයින් වෙන්නේ තමන්ට විතරයි.  සරලව කියනවා නම් 'මම පට්ටම පට්ටයි, මගේ ජීවිතය පට්ටම පට්ටයි, ඒ වුනාට මම වගේ නෙවෙයි අනිත් අය -- එයාල චාම චා, එයාල ගේ ජීවිතත් චාම චා....'     

ඇත්තම කතාව 'ජීවත් විය යුත්තේ කෙසේ ද?' කියන ප්‍රශ්නය ට නිශ්චිත උත්තරයක් නැහැ.  විවිධ දාර්ශනිකයින් ඒ ඒ දර්ශන වලට සාපේක්ෂව 'මෙය වේ ජීවත් විය යුතු විදිහ' කියල පෙන්නුවට, විවිධ නීති පද්ධති වලට අනුව 'මෙය වේ හරි දේ මෙය වැරදි වේ' කියල නිර්වචනය වුනාට, ඒ සියලු දේ එම මොහොතට, එම සමාජ ආර්ථික දේශපාලන වටපිටා වට, එම දර්ශනයට සාපේක්ෂ වෙනවා.

'අර්ථය' කියන දේ විවිධ අය විවිධ විදිහට ලබාගන්නවා.  අර්ථයක් ලබාගැනීමට නැත්තම් ජීවිතය අර්ථාන්විත කරගන්න (තමන් ට ගෝචර වන විදිහට) විවිධ දේ කරනවා. සමහර දේවල් නීත්‍යානුකූලයි.  සමහර දේවල් නීති විරෝධියි.  සමහර දේවල් වලට කවුරුත් වැරදි කියන්නේ නැහැ. වැඩිම වුනොත් 'මෝඩ වැඩක්' නැත්තම් 'මෝඩයෙක්' කියල කියයි ඒත් නීතිවිරෝධියි නැත්තම් සදාචාර විරෝධීයි කියල කියන්නේ නැහැ.  'චාම චා' කියන්නෙත් නැහැ. වෙනත් දේවල් වලට එහෙම කියනවා.  'මේවා මොන ජීවිතද බං?' කියලත් අහනවා.   

එක විදිහක් නැහැ.  විවිධයි. පොර ටෝක් අවශ්‍ය නැහැ.  අපි ජීවත්වෙන්නේ මාර්ගඵල ලබපු අයගෙන් පමණක් හැදුනු සමාජයක නෙවෙයි.  ශාන්තුවරුන්ගේ ප්‍රජාවක සාමාජිකයින් නෙවෙයි අපි.  ඒ වුනාට නිතරම 'මේවා මොන ජීවිත ද බං?' කියන ප්‍රශ්නය අපට ඇහෙනවා.  ඒ ප්‍රශ්නේ නොඅසා අසනවා අපට දැනෙනවා.     


ජීවිතය මෙයයි කියල කියන්න මට තේරෙන්නේ නැහැ.  ජීවත් විය යුත්තේ මෙහෙමයි කියල කියන්න මට තේරෙන්නේ නැහැ.  ඒත් 'මම මෙහෙමයි ජීවත් වෙන්නේ' කියල කියන්න පුළුවන් (විස්තර සමග).  එහෙම කියපු කවියෙක් අප අතරින් මීට සති කිහිපයකට පෙර නික්ම ගියා. කවියා ගේ නම ඉන්දික ගුණවර්ධන.  කවිය ට ඉන්දික දාපු හෙඩිම 'සිස්ටම් එකට එරෙහිව'.   මේකයි කවිය:
 

මකුළු දැල 
වෙනස් විදියට වියන 
මකුළුවෙක් වෙමි මම 

එහි සොඳුරු බව ම මිස 
එහි රැඳෙන 
ගොදුරු ගැන නොසිතන 
එහෙයින්ම 
අකාලේ මිය යන 

ඒ නමුදු 
නොතැවෙමින් 
සොඳුරු මරණය ගැන 
මකුළු දැල වෙනස් විදියට වියන
මකුළුවෙක් වෙමි මම... 

'සිස්ටම් එක' නැත්තම් 'ක්‍රමය' කියන දේ විවිධ විදිහට අර්ථකථනය කරන්න පුළුවන්.  එහෙම හිතනකොට මේක පට්ටම පට්ට දේශපාලනික කවියක්.  රැඩිකල් කවියක්.  ඒත් 'සිස්ටම් එක' එක එක විදිහට අර්ථ දක්වන්න පුළුවන්.  ' බලාපොරොත්තු නොවන විදිහට ජීවත් වීම' වර්ණනා කිරීමක් කියල කෙනෙක් ට කියන්න පුළුවන්.  තව කෙනෙක් කියයි 'ගොදුරු සොයා යන්න නියම කරන ක්‍රමවේදය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමක් කියල.'  'ගොදුර' කියන එකත් එක එක විදිහට අර්ථකථනය කරන්න පුළුවන්.  'සොඳුරු බව' ත් එක එක විදිහට අර්ථකථනය කරන්න පුළුවන්. 

ඉන්දික යෝජනා කරන දේ හරියටම දන්නේ ඉන්දික.  දැන් ඉන්දික අප අතර නෑ.  ඒත් කවිය අයිති වෙන්නේ කියවන්නාට මිස කවියාට නෙවෙයි නම්, අපට කැමති විදිහට 'ගොදුරත්' 'ජීවිතයත්' අර්ථකථනය කරගන්න නිදහස තියෙනවා.  

සුන්දරත්වයට අගයක් යෝජනා වෙනවා කියල මට හිතෙනවා (සම්මතය කෙසේ වෙතත්).  මෙහෙම දේකුත් යෝජනා වෙනවා: කව්රු මොනවා කිව්වත් කල යුත්තේ තමන්ට රිසි දේ.  පොදුවේ, පුළුල් විදිහට ගත්තහම ජීවත් වෙන්න ක්‍රම දෙයක් තියෙනවා කියල මට හිතෙනවා.  'මේ විදිහට හිටු' කියලා කියන ලෝකයකින් 'මේවා මොන ජීවිතද බං?' වගේ අවලාද අහන්න අකමැති නිසා ඒ කියන විදිහට ජීවත් වීම එක විදිහක්.   ලෝකේ මොනවා කිව්වත්, බැන්නත්, අපහාස කෙරුවත්, 'මෝඩයා' කිව්වත්, 'මේවා මොන ජීවිත ද බං?' කියල ඇහුවත්, තමන්ට රිසි ආකාරයට ජීවත් වීම දෙවෙනි විදිහයි.  

හරි විදිහ මොකද්ද කියල මම කියන්නේ නැහැ.  එහෙම කියන්න මම දාර්ශනිකයෙක් නෙවෙයි.  වෙනස් වීම අනිවාර්යයෙන්ම සුන්දරයි කියල කියන්නෙත් නැහැ.  ඒ වුනාට වෙන කෙනෙක් ගේ ඇහැ පිනවනවට වඩා තමන් ට ම අවංක වෙන එක තුල මොකද්දෝ සුවඳක් තියෙනවා කියල හිතෙනවා මට.  

නදීක ගුරුගේ ගෙන් දවසක් ඔහු සමග වැඩමුළුවකට සහභාගී වුන පිරිසක් ඉල්ලීමක් කෙරුව: 'උයිරේ සින්දුව කියන්න.'  නදීක මෙහෙම උත්තරයක් දුන්න ලු:  'මම විඳින්නම්...උඹලා කැමතිනම් අහපල්ලා.' නදීක සින්දුව කිව්වේ නැහැ ලු.  ගිටාරය වාදනය කරමින් 'උයිරේ' තනුව විසිල් කෙරුව ලු. කතාව කියපු කෙනා කිව්වේ 'පුදුම ලස්සනයි' කියල.  අරමුණ වුනේ 'ලස්සන දෙයක් නිර්මාණය කිරීම' නෙවෙයි. විඳීම ම යි.  

නදීක කරෙත් මකුළු දැල වෙනත් විදිහකට වියපු එක.  නදීක දිහා බලල 'මොන ජීවිතයක් ද බං ඔය?' කියල කව්රුවත් කියන්නේ නැහැ.  ඒත් තමන් ට කැමති විදිහට තමන්ට විඳින්න පුළුවන් විදිහට ජීවිත තනුව මුමුණන බොහෝ අයගෙන් ඔය ප්‍රශ්නය අහනවා.  ඒකෙ මොකද්දෝ අවුලක් තියෙනවා කියල හිතෙනවා මට.

11 January 2018

එතකොට මෛත්‍රී බොරුද කිව්වේ?


තමන්ගේ ධූරකාලය අවසන් වන්නේ කවදාද කියල මෛත්‍රිපාල සිරිසේන ජනාධිපති තුමා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයෙන් විමසලා තියෙනවා. ජනාධිපති මාධ්‍ය ඒකකයට අනුව එහෙම විමසලා තියෙන්නේ "ධූරකාලය පිලිබඳ මත දෙකක කතිකාවක් සිවිල් සහ දේශපාලන ක්ෂේත්‍ර වල පවතින නිසා" ලු.  එහෙම කතිකාවක් ගැන ඇහුවමයි!

'මගේ ධූරකාලය ස්වකැමැත්තෙන් අවුරුදු හයේ සිට පහකට අඩුකරා.....එහෙම අඩු කරපු වෙන නායකයෙක් මේ ලෝකේ කොහෙවත් නැහැ' වගේ කතා කියද්දී ඔය කියන කතිකාවක් ගැන වත් අපහදිලිතාවයක් ගැන වත් සිරිසේන මහත්තයා කිව්වේ නැහැ.  'වැඩේ අහවරයි' කියන විදිහේ ස්වරයක් තමයි පාවිච්චි කෙරුවේ.

සිරිසේන මහත්තය දේශපාලන වේදිකාවට නැගල කිව්වේ ආයේ ජනාධිපතිවරණයකට ඉදිරිපත් වෙන්නේ නැහැ කියල විතරක් නෙවෙයි විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කරනවා කරනවාමයි කියලයි.  එහෙම කෙරුවේ නැහැ.

ඒ වුනාට 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙන් ජනපති ධූරකාලය අවුරුදු පහකට සීමා කෙරුව. ඒ විතරක් නෙවෙයි, ඔය ධූරකාලය පිළිබඳව පැහැදිලි කිරීමකුත් සංශෝධනයට එකතු කෙරුව.  ධූරකාලයට අදාලව ලියල තියෙන්නේ 2015 අප්‍රේල් 22 දා ට පෙර දිනයේ ජනාධිපති ධූරයේ සිටින පුද්ගලයා එම ධූරයේ ම සිටින අතර (ධූරකාලය ට) ඔහු හෝ ඇය අදාළ ව 19වැනි සංශෝධනයේ කරුණු වලට යටත් වන බවයි. 

තත්ත්වය මෙසේ තිබිය දී නීතිපති මහත්තයා කියන්නේ සිරිසේන ජනපති තුමා ධූරයට පැමිණියේ 19වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සම්මත වීමට පෙර බැවින් එහි විධිවිධාන (ධූරකාලය පිළිබඳව) ඔහුට අදාළ නොවන බවයි. 

ලොක්කා පත් කල සොක්කා ලොක්ක ගේ කැමැත්තට සැලූට් දාන එක සාමාන්‍ය දෙයක්. විශේෂයෙන් ම සොක්කා ගේ උසස්වීම් තියෙන්නේ ලොක්කගේ අතේ නිසා.  නීතිපති ල අගවිනිසුරු වෙන රටක් මේක.  දූෂිත ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයක් තියෙන රටක් මේක.  ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විධායකයට අවනත වෙන රටක් මේක. 

බලය එපා, බලතල එපා, ඥාති සංග්‍රහය එපා කිය කිය බලයට බලතලවට ලොබ බඳින, ඥාතීන්ට හිතවතුන්ට සංග්‍රහ කරන රටක් මේක.  නීතියට අවනත වෙමි කියල නීති කඩන, නීතිය නවන, නීතිය වටේ වංගු ගහන නායකයින් ඉන්න රටක් මේක.  ප්‍රේමදාස ජේආර් වුන, චන්ද්‍රිකා ප්‍රේමදාස වුන, මහින්ද චන්ද්‍රිකා වුන, මෛත්‍රී මහින්ද වුන රටක් මේක. 

ඒ නිසා මෛත්‍රිපාල බොරු ද කිව්වේ කියල අහන්න අවශ්‍ය නැහැ.  අහන්න ඕන මෛත්‍රිපාල බොරු නොකිය ඉඳියි ද කියලයි. 



Political pots and kettles in an all-black Parliament


Dulles Alahapperuma, having first entered Parliament in 1994 and having retained his seat in the General Election in 2000 surprising decided not to contest in 2001.  He had his reasons.  His argument was that he was ‘too white’ to be in Parliament.   

‘Most people in Parliament are brown, but no one realizes this because there’s no contrast to make the brown stand out.  When there’s white, it shows.   This makes “brown people” uncomfortable.  I don’t want to make anyone uncomfortable and I don’t want to be where I don’t fit in.’

Brown, to him, was metaphor for taint.  He didn’t want to be a part of that tainted and tainting story.  He did return to parliamentary politics and I am not sure how he justified this to himself or those who thought he made sense with the white-brown parable, but that is another story. What’s important is the parable.  

Parliament and parliamentary politics is not ‘brown’ but ‘black’ in the main.  It’s about pots calling kettles black and vice versa, and where there’s anything relatively clean every effort being made to discolor.  People give in and give up.  People compromise.  People slip.  And once you slip, you get covered in brown and black.  Most walk in dirty, some get dirty once in.  

We are seeing this in the back and forth pertaining to the Central Bank bond issue scandal.  We have the President announcing that the Commission appointed by him to investigate the matter has found Ravi Karunanayake guilty of wrongdoing.  We have Karunanayake claiming that he is innocent and that the President was selective when briefing the nation about the Commission’s findings.  We have the Prime Minister claiming that there was hanky-panky in bond issues from 2008 to 2015, i.e. before the Yahapalana Government came to power.  He has not echoed Karunanayake’s sentiments nor backed the innocence-claim. 

Karunanayake, however, has said ‘neither the Prime Minister nor I have committed anything wrong.’  The news story was headlined thus: ‘Ravi says he’s as clean as PM.’  That’s a mischievous re-wording of course, but it catches a salient point viz the claiming of innocence.   ‘We are both white,’ he is basically saying.  Another way of putting it is, ‘I am as good as he is, and if he is bad then that’s how bad or good I am.’  It’s one step short of saying ‘we are in cahoots in this matter.’  

One notes that Wickremesinghe has not returned the favor.  

Ranil Wickremesinghe has not said 'I am as clean as Ravi is.'  He has not said 'Neither Ravi nor I have done any wrong.'  

More importantly, the Prime Minister has not denied the findings of the Commission of Inquiry that the President detailed in his special statement on the matter.  He has not returned endorsed Karunanayake’s claim.  He has not said ‘I am as clean as Ravi’ or ‘neither Ravi nor I have committed anything wrong.’  

Is that telling, then?  Is all this ‘telling’ and if so what’s being told?

Let’s put all this in brown-white terms.  The President has described someone as being brown.  The moment he does this, he is claiming that he is white.  When Karunanayake says ‘he’s told only half the story,’ he is essentially saying ‘the President could be brown too!’  When Karunanayake says ‘I am white’ he’s saying others are brown.  When the Prime Minister says ‘it was all brown before 2015,’ he’s implying that it was all white thereafter.  When Karunanayake says ‘I am like the Prime Minister,’ he’s essentially purchasing claimed purity or whiteness.  

Taken together they are all brown.  For this reason they all have the fallback ‘I am like you, no better and no worse.’  And perhaps in order to convince themselves and each other they’ve indulged in fisticuffs in Parliament.  

What then is left to say of ‘yahapalanaya’?  What then is left to say of ‘change’?  Pots and kettles, is that what we have to conclude?  All brown and no room for white, is that what they want us to conclude?  The more important question is, ‘is there anyone who is white in Parliament?’  And if there are white people in Parliament, what on earth are they doing there?  

This UNP-SLFP (or Maithri-Ranil) Yahapalana combine has lost the right to use the term.   They have spent three years pointing fingers at the previous regime, which was of course as brown as the current lot.  If that (pointing fingers) was all they did, we could still suffer them, but they’ve dipped their always-brown hands into the National Kitty.  

It is too late for the likes of Karunanayake to salvage pride by employing the ‘at least’ option; e.g ‘at least a commission was appointed, at least a report came out of it, at least some of the findings were made public.’  The whole story is not made of what the President revealed plus what he did not.  The whole story is a brown story.  An ‘all brown’ story.  

It is a story which has all the characters saying ‘I am as clean as he/she is,’ which ladies and gentlemen essentially means ‘I am as corrupt.’  It is said with gusto.  It is said with a devil-may-care air.  It is said with an unsaid ‘so what?’

That’s where we are right now.  The Parliament is brown.  Only one question remains: ‘are we as brown and if so do we want to remain brown?’   Or ‘black’ if we don’t want to use Dulles’ color preference which one feels was inspired as much by dirty politics as by the mud-slinging that passes off for political debate in Parliament and outside it.  

Either way, it is certainly not ‘white,’ or if that’s an insult to non-white people, then it’s not squeaky clean.  It’s dirty.  

Malinda Seneviratne is a freelance writer. malindasenevi@gmail.com. 

10 January 2018

පොහොට්ටු නම් පිපෙයි ජනතාව නම් හැකිලෙයි



පළාත් පාලන මැතිවරණයට ඉදිරිපත් වෙන පක්ෂ, අපේක්ෂකයින් සහ පාක්ෂිකයින් පොදුවේ එක දෙයක් කියනවා: 'අපි දිනනවා දිනනවා දිනනවා. ඒ වගේම නොකියන දෙයකුත් තියෙනවා: 'තොපිල පරදිනවා පරදිනවාමයි'.  'තොපි' කියන්නේ දේශපාලන විරුද්ධවාදීන් නෙවෙයි.  ජනතාව.   

තරඟකරුවන් සහ පාක්ෂිකයින් 'දිනනවා' කියන එක සාමාන්‍ය දෙයක්.  අනාවැකි කීම එයාල ගේ වෘත්තීයේ කොටසක්.  අපට කල හැක්කේ නිරීක්ෂණ කිහිපයක් සඳහන් කර ඒවා කියවීමයි. 

සාමාන්‍යයෙන් පළාත් පාලන මැතිවරණ පවත්වන්නේ ප්‍රධාන මැතිවරණයක් (ජනාධිපතිවරණයක් නැත්තම් මහා මැතිවරණයක්) පවත්වා ඒ මැතිවරණ ජයග්‍රහණයේ උණුසුම යන්න පෙර.  එවිට (සාමාන්‍යයෙන්) බලයේ ඉන්න පාර්ශවය උඩින්ම දිනනවා.  ජයග්‍රහණයේ උණුහුම හීන වෙනකොට පළාත් පාලන මැතිවරණයේ ප්‍රතිඵල ද ඊට අනුකූලව හීන වෙනවා.  සාමාන්‍යයෙන් ආණ්ඩුවක වෙත ඇති ප්‍රසාදය කල් යනකොට අඩු වෙනවා.  මේ මැතිවරණය පවත්වන්නේ අළුත් ආණ්ඩුව පත්වෙලා අවුරුදු තුනකට පස්සේ.  මහා බැංකුවේ බැඳුම්කර නිකුතුව හරහා සේවක අර්ථසාධක අරමුදලින්, සංවර්ධන ලොතරැයි මණ්ඩලයෙන් සහ වෙනත් රාජ්‍ය ආයතන වලට බිලියන ගානක් වංචා කරපු තත්ත්වයක.  

මේ මැතිවරණ ව්‍යාපාර සමයයි.  ඒත් මැතිවරණ උණුසුමක් නැති තරම් ය.  එක හේතුවක් අළුත් කොට්ඨාශ ක්‍රමය වෙන්න පුළුවන්.  ඒ ඒ පළාත් පාලන ආයතන වලට අදාළ ප්‍රදේශය පුරාම ඡන්දය ඉල්ල ඉල්ලා යන්න අවශ්‍ය නැති නිසා ඉස්සර තරම් 'පෙනුමක්' මේ පාර දකින්න නැහැ.  තවත් කාරණයක් තියෙනවා.  මැතිවරණයේ ප්‍රතිඵල කුමක් වුවත් ආණ්ඩුව වෙනස් වෙන්නේ නැහැ. වෙනස් නොවෙන ආණ්ඩුවක් තරහ කරගන්න එක මෝඩකමක්.  කට වහගෙන ඉන්න එක ඒ නිසා හොඳයි.  එහෙම හිතනවා වෙන්න පුළුවන්.  එහෙම හිතනවා නම් එය ආණ්ඩු පක්ෂවලට (එජාප/ශ්‍රීලංනිප) අසුභ සංඥාවක්.  ඒ කියන්නේ ආණ්ඩු-විරෝධී තත්ත්වයක්.  මෙහි වාසිය පොහොට්ටුවට, ප්‍රධාන වශයෙන්.  ඒ වගේම ජවිපෙටත්.  

'ජාතික' හැඩයක් ලැබී ඇති පළාත් පාලන මැතිවරණයක් නිසා 'ඉන්න එකා පලයං' කියන තැනට ඡන්දදායකයා පත්වෙන්න පුළුවන්.  'එන එකා මොකෙක් වුනත්' කියල කෑල්ලක් එකතු කරන්නත් පුළුවන්.  මන්ද අපේ දේශපාලන සංස්කෘතිය ඒ වගේ නිසා.  'එන එකා ගේ' ජීව දත්ත පත්‍ර පරීක්ෂා කරන දේශපාලන සංස්කෘතියක් අපට නැහැ.  තිබුන නම් 'යහපාලකයින්ට' ඡන්දේ දෙන්නේ නැහැනේ.  තිබුන නම් පොහොට්ටු කාරයින්ට වත් ජවිපෙට වත් මැතිවරණ ජයග්‍රහණ ගැන සිහින අතහරින්න වෙනවනේ.

අන්න ඒකයි කතාව.  තටු කැඩුණු හංසයින් ට තටු දෙන්නත්, වල්  අලින්ට දළ දෙන්නත්, කැඩුණු පුටු හදන්නත්, බුලත් කොළ රතු කරන්නත්, දෑකැති මිටි කුණු කූඩෙට දාපු 'මාක්ස්වාදී' සීනු කාරයින් ගේ පොර ටෝක් ඉවසන්නත් පුරුදු වුන ඡන්දදායකයා ට පොහොට්ටුවක් දිග හරින එක ගැන මහා ලොකුවට හිතන්න දෙයක් නැහැ. අලියත්, අතත්, පුටුවත්, බුලත් කොළයත්, සීනුවත්, හංසයත් එක එක කාලවල අපව අන්දන පොහොට්ටුම තමයි.   

ඒ නිසා දූෂණයෙන් වංචාවෙන් අවනීතියෙන් තොර වූ පාලනයක් ගැන මොනතරම් පොරොන්දු දුන්නත් ඒවා බොරු බව දැන දැනත් ඡන්දය දෙන්න සූදානම් නම් ඉතින් දේශපාලන හිඟනකම ම උරුම වීම ගැන පුදුම විය යුතු නැහැ.  

ඉතින් 'දිනනවා දිනනවා' කියන්නත් 'දිනුවා දිනුවා' කියන්නත්, 'හූ හූ තොපි පරාදයි' කියන්නත් පහසුයි.  ඇත්තම කතාව කවුරු හරි දිනයි.   අපි පරාදයි.  පොහොර දාල, වතුර දාල අපි හොඳට හදන්නේ වෙන අයගේ මල්.  ඒවායේ සුවඳ බලන්නවත් අපට වරම් නැහැ.  මැලවෙන්නේ, හැකිළෙන්නේ, පරවෙන්නේ, කාගේවත් අවධානය අනුකම්පාව නැතුව වැටිලා පස් වලට එකතු වෙලා අතුරුදහන් වෙන්නේ අපි.  

මේ මහා වංචාවට සම්මාදම් වන අප සියලු දෙනාට තෙරුවන් සරණයි! 

07 January 2018

පළාත් පාලන මැතිවරණය සහ විල්පත්තුව


විල්පත්තුව කොහෙද අක්කරේපත්තුව කොහෙද, විල්ලත්තුව කොහෙද කෝරලේපත්තුව කොහෙද, විල්ලත්තුව කොහෙද  හාරිස්පත්තුව කොහෙද? අක්කරෙපත්තුවේ නැත්නම් කොරලේපත්තුවේ නැත්නම් හාරිස්පත්තුවේ ඡන්දදායකයින් ට අදාල වෙන්නේ ඒ ඒ පත්තුවල පත්තු වුන ප්‍රශ්න මිස විල්පත්තුවේ ඇවිලෙන ගින්දර වෙන්නේ කොහොමද කියල කාටහරි අහන්න පුළුවන්.  ගමේ ඡන්දෙට අදාළ වෙන්නේ ගම මිස් පිටගං නෙවෙයි නේ කියල උත්තර දෙන්නත් පුළුවන්.

ඒ වුනාට පළාත් පාලන මැතිවරණයක් කියන්නේ ගම ගැන කාරණයක් ම නෙවෙයි.  දේශපාලන පක්ෂ පිලිබඳ කාරණයක්.  මෙවර පළාත් පාලන මැතිවරණය පැවැත්වෙන සුවිශේෂී තත්ත්වයන් හේතුවෙන්, ඒ කියන්නේ සමස්ත සමාජ ආර්ථික දේශපාලන කරුණු කාරණා හේතුවෙන්, 'ජාතික' හැඩයක් ලැබිල තියෙනවා.  ඒ කියන්නේ මේක 'ජාතික මැතිවරණයක්' (ජනාධිපතිවරණය, මහා මැතිවරණය වගේ).  

ඉතින් මුලින්ම කියන්න අවශ්‍ය දේ තමයි 'ගම අපට දෙන්න' කියල කියන්නේ විහිළුවක්.  එහෙම ඉල්ලන අය කරන්නේ රටේ සමස්ත දේශපාලනයේ තම තමන්ගේ පා සටහන් වල ප්‍රමාණය ප්‍රසාරණය කරන්න උත්සහා කිරීමක්.  'ජාතික තලයේ' කේවල් කිරීමේ හැකියාව වැඩි කරන්න හදන එක මිසක් ගම හදන උවමනාවක් වත් හැකියාවක් වත් එයාලට නෑ.  ගම ඉල්ලන්නේ ගම කන්න යි.  ගම ඉල්ලන්නේ ගේමක් දෙන්නයි.

කැමති වුනත් අකමැති වුනත් කාරණය 'ජාතික' වන්නේ නම් ගනුදෙනුවද 'ජාතික' කරගැනීම වැදගත්.  ඒ කියන්නේ ඒ ඒ පක්ෂය 'ජාතික' ලෙස හඳුනා ගන්න විදිහ නෙවෙයි; 'ජාතික' කියන එක ඡන්දදායකයා අර්ථ දැක්විය යුතුයි.

ඒ අනුව 'ජාතික ප්‍රශ්නය' විවිධ විදිහට අර්ථ දක්වන්න පුළුවන්.  මේ ඉන් එකක් පමණයි.

'විල්පත්තුව'.  එනම් මේ 'ජාතික' වූ 'පුංචි ඡන්දය' විල්පත්තුව සහ ඊට අදාළ පාරිසරික, ආර්ථික සහ දේශපාලනික කාරණා වලට හිතා මතා ම ලඝු කර මු.  

මුලින් කිව යුතු යමක් තියෙනවා.  විල්පත්තු සංහාරයට එරෙහි වන අය‍ට එරෙහි වන්නෝ මේක 'බොදු බල සෙනා වේ මුස්ලිම් විරෝධය ක්' ලෙස අර්ථකථනය කරන්න උත්සහා කරනවා.  බොදු බල සේනාව මෙතෙන්ට මැදිහත් වූ බව ඇත්ත.  ඊට හේතුව එම සංවිධානයේ මුස්ලිම් විරෝධය හෝ ආගමික අන්තවාදය වෙන්නත් පුළුවන්.  ගස් කැපුවේ මුස්ලිම් ජාතිකයින් පදිංචි කිරීම සඳහා නම් මෙතන වාර්ගික සාධකයක් නැතැයි කියන්නත් බැහැ.  ඒ කෙසේ වෙතත් මූලික ප්‍රශ්ණය කැලෑව කැපීමයි.  එයට හවුල් වූ සියළු දෙනා කරලා තියෙන්නේ ජාතික අපරාධයක්.  ඒ කියන්නේ මේ වැඩේට මූලික වූ දේශපාලන බලවතුන් සහ පක්ෂ, ඒ සඳහා නීති විරෝධී ලෙස අවසර දුන් නිලධාරීන්, අහක බලාගෙන සිටි අය, මුල් පදිංචිකාරයෝ කියන බොරුව කියපු අය සහ ඒ බොරුව පතුරවපු අය, සංහිදියාව දඩමීමා කරගෙන විනාශයට උඩ ගෙඩි දුන් අය, මුස්ලිම්-විරෝධය නිසාම මෙයට විරුද්ධ වී ඒ අනුව කාරණයට 'ආගම්වාදී' හැඩයක් දුන් අය, 'ආගම්වාදය එනෝ' කියමින් සංහාරය යටගහන්න උත්සහාකරන අය.

ගහකට වනයකට ජාතියක් ආගමක් නැහැ.  එනම් ඒවා හැම ජාතියකටම අයිතියි, හැම ආගමික සමූහයන්ට අයිතියි.  සිංහල කැලෑ නැහැ.  මුස්ලිම් කැලෑ නැහැ. බෞද්ධ කැලෑ නැහැ. ක්‍රිස්තියානි හෝ හින්දු හෝ ඉස්ලාමීය කැලෑ නැහැ.  කැලෑවක ජාතිය කැලෑවමයි. කැලෑවක ආගම ත් කැලෑවමයි.

ජාතික ප්‍රශ්ණය විල්පත්තුව යි.  මෙහිදී විල්පත්තුව කියන්නේ පුත්තලම් දිස්ත්‍රික්කයේ කරුවලගස්වැව සිට මන්නාරම දිස්ත්‍රික්කයේ යෝධ වැව දක්වා ඇති, උතුරු, උතුරු මැද සහ වයඹ පළාත් තුනටම අයත් පරිසර පද්ධති සංකීර්ණය යි.  රම්සා තෙත්බිමක් ලෙස ජාත්‍යාන්තර ව පිළිගන්නා මෙම සංකීර්ණය ට අදාළ ප්‍රදේශයේ සියලු ජාතික වනෝද්‍යාන, සංරක්ෂිත කැලෑ සහ වනසංරක්ෂණ බිම් ඇතුලත් වේ.  

එහෙත් මෙහිදී 'විල්පත්තුව' මීට වඩා පුළුල් විදිහකට නිර්වචනය කරන්න අවශ්‍යයි.   විල්පත්තුව යනු කැපීමට නියමිත සියළු කැලෑ වේ.  ගස් වැද්දන්ගේ සහ ඊනියා සංවර්ධනයේ තර්ජනයට ලක්ව ඇති සියළු කැලෑ 'විල්පත්තු' ලෙස සැලකිය යුතුයි.  විල්පත්තු කියන්නේ අප සියළු දෙනා ආශ්වාස කරන ඔක්සිජන්, එනම් අපගේ ජීවිත හුස්ම පොදටත් 'විල්පත්තු' කියල කියන්න පුළුවන්.  විල්පත්තු කියන්නේ රට ට.  එය 'ජාතික' වේ.  රට ද වේ. ගම ද වේ.  අදටත් හෙටටත්, පුරවැසියන් ටත් පුරවැසියන් වීම ට නියමිත සියලුදෙනාටත් අදාළ වන 'ජාතික ප්‍රශ්නය' විල්පත්තු වේ. 

එහෙත් ප්‍රධාන දේශපාලන පක්ෂ සියල්ලම විල්පත්තුව ගැන නිහඬ යි.  ඡන්ද කුට්ටි දේශපාලනයට අවනත වන නිසා වෙන්න පුළුවන්.  නැත්නම් මෙතන 'වාර්ගිකත්වය' සලකුණු වෙලා තියෙන නිසා 'සන්හින්දියාව' අවුල් වෙයි කියන බය වෙන්න පුළුවන්.  කොහොම වුනත් මුළු රටටම බලපාන සහ එමනිසාම සියලු ජනවර්ග වලට බලපාන ප්‍රශ්නයක් ගැන නිහඬ වීම කියන්නේ සන්හින්දියාවට කෙළවෙන්න දෙන එකම බව තීන්දු කරන්න වෙනවා.  

විල්පත්තුව ගැන කතා නොකරන දේශපාලන පක්ෂ සන්හින්දියාවට, සාමයට, ජනතාවට එරෙහිව කටයුතු කරන බව තීන්දු කල යුතු යි.  මන්ද විපත්තු කියන්නේ 'ජාතික ප්‍රශ්නයට' කියන අලුත් නම.  

මන්ද විල්පත්තු කියන්නේ ශ්‍රී ලංකාව මයි. මන්ද විල්පත්තුවේ සිදුවන වන සංහාරය සිද්ද වෙන්න දීල අහක බලාගෙන ඉන්නව නම් රටක් ගැන, ගමක් ගැන, හෙටක් ගැන කතා කරන්න සදාචාර අයිතියක් තියෙන්න විදිහක් නැහැ.  ඒ විතරක් නෙවෙයි කතා කරන්න තරම් රටක්, ගමක්, ජාතියක් හෝ හෙටක් පවා ඉතුරු වෙන්නේ නැහැ.  

තම තමන්ගේ ඡන්ද ව්‍යාපාර තුල අරයට මෙයාට බනින එක සාමාන්‍ය දෙයක් දැන්.  අර පක්ෂය අරහෙම කෙරුව, මෙහෙම කෙරුව නැත්තම් අරක කරේ නැහැ මේක කෙරුවේ නැහැ කියල කියන එක ත් සාමාන්‍ය දෙයක්.  හරියට ඔය ටෝක් ඉශු කරන අය/පක්ෂ කරලා තියෙන්නේ පුදුමාකාර දේවල් වගේ, නැත්තම් නරක දේවල් කරලම නැහැ වගේ.  එහෙම පක්ෂ නැහැ.  ඒ නිසා සීලවන්තයෝ කියල කියා ගෙන එන අය තනිකරම කරන්නේ බොරුව.  

ඒ කෙසේ වෙතත් ඒ හැමෝටම අවස්ථාවක් උදා වෙලා තියෙනවා ටිකක් සීරියස් වෙන්න.  පව් සමාකර ගන්න.  ජනතා විශ්වාසය දිනාගන්න.  


විල්පත්තුව ගැන පැහැදිලි, නිරවුල්, වංගු නැති, බොරු විදග්දකම් නැති ස්ථාවරයක් ඉදිරිපත් කරන්න. එච්චරයි.

04 January 2018

Wilpattu: missing the ecological wood for the communalist trees


Last week I wrote that Wilpattu should be the core issue of the forthcoming local government elections because the said election has taken on a national character and because ‘Wilpattu’ is a national issue.

I defined Wilpattu thus: 

‘Wilpattu’ in the sense the term is used here is not a forest reserve located in the North Western Province.  Wilpattu is every forest under threat of encroachment; Wilpattu is every tree that is marked for felling; Wilpattu is every creature whose habitat has been threatened by deforestation, development and human settlement; Wilpattu is the oxygen we breathe and take for granted; Wilpattu is the climate change we ought to have foreseen, did not and suffered as a result; Wilpattu is the nation.”

In this article I mentioned the communal element that Wilpattu has come to be associated with. I did not mention any community by name but said that the minister concerned belongs to a communalist party and pointed out that the objectors had a history of violence confrontations with that particular community. That’s it.

Such things need to be mentioned because not to do so would be telling just part of the story.  However, the article and the argument therein went beyond the parochial interests of extremists belonging to various religious communities.  

Now a person named Reza Nasser has referred to this article and indulged in a bit of fear-mongering, claiming that making Wilpattu an election issue could lead to ‘an ethno-religious bloodbath.’ Nasser has made some tendentious remarks about my political loyalties which are to hilarious to comment on.  For me, they are as much a distraction as the ‘communal factor’ with respect to Wilpattu.  Nasser would do well to re-read the article and see if (as claimed) I have forgotten other instances of forest reserves, by what he/she calls ‘Royal offspring of the previous regime’ or anyone else. 

Now Nasser refers to me as a Sinhala writer.  Should I refer to Nasser by the communal identity associated with the name ‘Nasser’?  Who then is making this a communal issue and why?  The argument is weak: ‘Hands off Wilpattu because Wilpattu is communal-loaded!’  Hands off the destruction, that is.  In other words the communal card is being used to stop the debate and to clear the pathway for further destruction. 

Let’s get some fact in here.  The name ‘Wilpattu’ is derived from ancient administrative system where provinces were called ‘Pattu'.  Wil+pattu then refers to a province of lakes. This area with these special villu eco-system spans from Karuwalagaswewa in the Puttlam district to the Yoda Wewa or Giant Tank in Mannar and spreads across parts of the current Puttalam and Mannar districts which belongs to two difference provinces, the North Eastern and Northern.  Therefore, all the unseparated and undivided forests reserves, national parks and sanctuaries in this area are together identified as the Wilpattu Forest Complex (WFC) or Wilpattu Ramsar Wetland Cluster of International Importance.  The Auditor General’s report on the issue has clearly indicated wrongdoing in the name of settlement of IDPs in so-called ‘ancestral lands’ where ancestry has not been established.  

Trees, forests and protected areas do not have communal identities.  If trees are illegally felled and if land is illegally cleared then it is wrong.  Communal identity of any kind being used to justify such acts is communalistic and should be abhorred, regardless of the community.   The difference between what’s happening in the WFC and elsewhere is this: action was taken when environmentalists objected in all such locations except Wilpattu.  If communalism is the reason for this difference then the issue is communal, unfortunately. All the more reason to see beyond identity and community in this and similar issues. 

People insist, however.  For example, I received an email from one Musali Marikkar where in the midst of untenable claims the following is stated: ‘Had the Muslims of the north and east cooperated with the LTTE, you may now have to obtain a VISA to enter into Tamil Eelam. We safeguarded our beloved motherland from the clutches of LTTE and their declaration of a separate state.’

Marikkar too uses the communal card.  How should one respond?  One possible response is this:

‘An alternative outcome-prediction could be “if they did so, they very well have ended their story in Vellimullivaikkal.”  I fail to see how fleeing an area (the LTTE was not saying ‘join or leave’ by the way) amounts to “protecting the motherland.”  This kind of rabidly communalist statement undermines the amazing contribution of others of the same community to defeat the LTTE, especially in but not limited to the intelligence units of the security forces.’

But that would be pandering to those who want to keep the WFC communally-colored.    

Just this morning I read about another claim regarding encroachment.  This, orchestrated by State Minister Range Bandara.  Here’s a name that’s part of the WFC: Pukkulama.  It is located on the coastal edge of the WFC and is around 40 km from the Eluwankulama entrance to the National Park.  It is a fishing village.  It is an area that is used seasonally by fisherfolk from areas like Kalpitiya and Puttalam. They come, they stay, they fish and once the season is over they return to their homes elsewhere.  Although there are some permanent structures and a church, these too were used only seasonally.  There are no land routes to the area. Indeed, it was unused for the most part during the thirty-year long conflict.

After the end of the war, the authorities resumed issuing annual permits to the families that have traditionally used this village during the fishing season.  These are issued with conditions annually and for a fee of Rs 2,500. 

The previous regime, recognizing perhaps the potential to use this scenic area for economic purposes, cleared a strip of land more than 50m wide to construct a road.  They, just like in the case of the settlements that made Wilpattu ‘communal,’ used the ancestral-land claim to create a settlement.  Next, steps were taken to carve the area out of the National Park.  Finally, a helipad was constructed in Kuduramale. 

A committee was appointed to expedite the ‘resettlement’ (sic) process in 2010.  The committee recommended the alienation of land for settlement. Relevant agencies objected and have remained intransigent.  Environmentalists objected too and were able to dent these plans somewhat. Today, the ‘yahapalana’ successors to the previous regime have revived this ‘project’ and ironically it is led by the man who built a hotel in the catchment of the Thabbowa Wewa, Range Bandara. 

Now are we to focus on Bandara’s ethnicity? Are we to say, ‘well, he belongs to a multi-ethnic, multi-religious party that stands for secularism, namely the United National Party, and therefore this is not a communal issue and for this reason look the other way?’  Or are we to say ‘this is a Sinhala communal intrusion’ and paint the entire community as a bunch of tree-fellers?  

Pukkulama is larger than a community and a communal issue just as Vilaittikulam is larger than a community and a communal issue.  Citing ‘community’ and fear-mongering together constitute a red-herring.   No, ‘Wilpattu’ in the manner in which the name has been used metaphorically above, remains a national interest and it is in the interest of all communities to take a stand on it.  We cannot let communality blur the issue.  We cannot allow communality to blind us or numb us into inaction.  


The tree that is felled, the forest that is cleared, has no ethnic identity and neither is it associated with any religious faith.  For this very reason both tree and forest belong to all Sinhalese, Tamils, Muslims, Burghers and other communities; for this very reason they belong to people of all faith, Buddhists, Hindus, Muslims and Christians.  If you insist on secularity, well then they are all ‘secular’ so to speak.  Leave religion and ethnic identity out of it.  Keep it, and then rest assured you will be named as a communalist.   

28 December 2017

Wilpattu is the 'National Question of the Day'


It’s not just another punchi chandaya or ‘minor election.’ If the local government election has by default taken on a national character then it is due to the undue importance attached to it by a government that has clearly been fighting shy of facing the voter.  

It is ‘national’ for other reasons. For example, the main political parties/coalition in the fray have named it as such. They’ve framed the election in ‘national’ terms. The major partners of the ruling coalition, the Sri Lanka Freedom Party (SLFP) and the United National Party (UNP) have been forced into what could be called a mid-term assessment.  They are contesting separately.  They will  obviously be claims and counterclaims, accusations and counter-accusations.  It is not pretty and could get ugly if the report of the Commission of Inquiry into the Central Bank bond issue affair affirms what is now common knowledge: complicity at the highest level.  

The Janatha Vimukthi Peramuna (JVP) is clearly taking pains to distance itself from the Yahapalana establishment it helped bring to power.  The party is striving to shed its image as a tacit endorser of wrongdoing, having helped both parties into power at one time or another.  The JVP campaign is about putting a stop to corruption.  That’s a national issue and not a ‘village’ issue.

The Sri Lanka Podujana Peramuna (SLPP), which is the political front of the Joint Opposition, is looking beyond the local government election, which it probably views as a stepping stone to an electoral triumph at the national level.  

So, for all the village-rhetoric in this country where the distinction between village and city is blurred, this election has very little to do with local issues.  

The ‘national’ element is read variously by the different political formations.  For Maithripala Sirisena and the SLFP the election result will indicate the nature of what the political future holds.  The UNP will have to win much more than a simple majority of councils to paint itself as the best option come 2020.  Ruling parties/coalitions have in the past swept the vast majority of councils.  A ‘little over 50%’ would be read as a decline.  Correspondingly a close second place would give the SLPP a massive fillip.  Indeed, pushing the SLFP into third place may very well result in that party obtaining greater control of SLFPers both in and out of Parliament.  If they end up on top, that would be the beginning of the end of the present regime.  

It is a test for the JVP as well.  The party lost its most energetic leaders to the Frontline Socialist Party and may not be able to persuade the voter to forget that it was in part responsible for the sorry state of affairs in the country.  

The results will have implications for the parties, then.  What of the voter?

This election, we can’t insist enough, is not about the ‘local’.  Local government elections were hardly ever about anything local.  They have essentially been exercises where winners secure bragging rights that can be invested in other elections.  The elected have typically graduated from local council to provincial council to parliament and the cabinet.  The village never got anything.  The village was pillaged and the pillaging was done in the name of ‘the village and the villager’.  

It’s a national election, then.   And if it is a national election, then at least let us try to infuse ‘nation’ and ‘national’ with something of value greater than the political fortunes of political parties.  Let us keep it ‘national’ while keeping the issue ‘local’.  In other words, let’s just drop things such as transparency, accountability, democracy, good governance etc which we know none of these parties are serious about.  Let’s go instead for something tangible.  Like Wilpattu.

The Auditor General’s report on the protected forest in Vilaittikulam clearly indicates wrongdoing.  The issue is deforestation for settlement.  The issue has been unnecessarily and unfortunately been given a communal color by two facts.  One, the leader of a communalist party has been at the forefront of settling people belonging almost exclusively to the community he is a member of.  Secondly, among the first objectors were a group that has had violent confrontations with this same community.  

There were claims that the ‘settlers’ were in fact being returned to ‘ancestral lands’.  That claim has been proven to be false.  It is encroachment in broad daylight.  It is deforestation in broad daylight.  The minister and the relevant officials all all guilty of this crime.    
The ‘national’ issue then is this: what do the major parties have to say about Wilpattu and what has happened?  What do they advocate now?   

We need to understand that ‘Wilpattu’ in the sense the term is used here is not a forest reserve located in the North Western Province.  Wilpattu is every forest under threat of encroachment; Wilpattu is every tree that is marked for felling; Wilpattu is every creature whose habitat has been threatened by deforestation, development and human settlement; Wilpattu is the oxygen we breathe and take for granted; Wilpattu is the climate change we ought to have foreseen, did not and suffered as a result; Wilpattu is the nation.  Wilpattu is the nation and it is also the local.  It is the national question of our time and the time of generations yet to come.

If local government elections are to be ‘national’ then so be it.  Let it be about Wilpattu.  It is far more relevant and far more righteous than anything that any political party has dished out to the voter as ‘reasons for support.’  They will no doubt ignore Wilpattu and if pushed will probably offer convoluted arguments such as ‘Where’s Wilpattu and where’s Akkaraipattu? Where’s Wilpattu and where’s Koralepattu?  Where’s Wilpattu and where’s Harispattu?’ It’s up to the voter, then, to say ‘No, it’s right here where I am, where you are, and where we all will or will not be a few years from now!’




Malinda Seneviratne is a freelance writer.  malindasenevi@gmail.com.

26 December 2017

Elders of the world relax, the kids are fine

"I am opposed to anyone who destroys the beauty of my motherland"
Elders fret over the state of the world and where it is heading.  The young are optimistic.  They will, they, own the world one day and are convinced that they will do things better.  Elders glance at the young and often think ‘the world is doomed’.  The more circumspect would say ‘hmmm…’ when encountering a young person with a pointed finger or a clenched fist accompanied by a loud voice.  

‘Never in our days,’ is an easy dismissal picked up by people in their late twenties and nurtured thereafter.  The young, for their part, can always point to the state of affairs and say ‘hey, this is a mess you created.’  

Elders talk of declining values, jumbled priorities and in these days a unholy fascination with electronic devices.  The young might say that elders just don’t get it.  Maybe they are right.  Maybe no one is ‘wrong’.  One thing is certain.  Young people know a lot more than their elders did when they (the elders) were their age.

It’s all there in a pop ballad written by Bob Thiele and David Weiss in 1968.  Bob was then 46 and David was 47.   It was recorded by Louis Armstrong who was at the time 66 years old.  ‘What a wonderful world’ yielded numerous covers and was featured in dozens of films and television productions.  What’s pertinent here are the following lines:

I hear babies cry...... I watch them grow
They'll learn much more..... Than I'll never know
And I think to myself..... What a wonderful world 

Elders may concede the ‘know much more’ in relation to technical things but might be less generous about ‘life lessons,’ arguing that there are things that one can only know after living a certain number of years and have had a certain quantum of experiences.  

Let’s leave all that aside.

Just the other day there was a protest about the destruction in and around Wilpattu.  Crowd estimates range from 2000 to 5000.  Compare this with the barely 100 persons attending rallies between 2006 and 2009.  These were rallies organized not by political parties nor with their blessings.  They were demonstrations from both sides of the ideological divide; i.e. those who wanted all military action stopped and those who were convinced that the LTTE needed to be militarily defeated.  

What was striking about this demonstration is that despite the fact that the issue were marked by the communal, the organizers were adamant that identity is not the question.  In fact they insisted that Wilpattu, like all natural forests, was about trees. They insisted that trees and especially forest cover belongs to every citizen and those yet unborn.  Relevant destruction, then, was an affront to the broader notion of citizenship, they said.  They expressly stated that there was no room there for any religious bigots or communalist thugs. 

And there were none present either.  Instead, there were multiple organizations involved in this demonstration. There were people from all ethnic communities, all religious faiths, all social classes and probably affiliated to or supporting all political parties.  There were the very old and the very young, but it was a predominantly youth-led and youth-participating event.  

Let’s go ultra conservative.  Let’s say there were just 1000 people present.   That’s massive, and not just because of the comparison above.  We live in a world, after all, where ‘involvement’ is easy, objection is a matter of point-n-click, where a ‘like’ here and a ‘share’ there and a pithy status update or a profile-pic change can confer ‘participation’.  We live in a world where we can say ‘Damn it, I wish I could be there, but hey I will be with you guys in spirit,’ just like people said not too long ago ‘හදවතින් අප යුද බිමේ, තනි කලේ නැත ඔබ කිසි දිනේ’ (we never abandoned you; our hearts are with you there in the battlefield).  Not too long ago, for example, there was a call for a ‘Colombo Sprint’ (on the lines of Arab Spring).  People were asked to converge on Independence Square.  There was a lot of noise on Facebook.  Independence Square, on the particular day, was conspicuously silent. No one came.

Maybe it’s all about the issue at hand.  Trees make for less ideological disagreement than do governments.  Nevertheless, the young people who took the lead made their presence felt.  The media, obsessed over political intrigue surrounding the forthcoming local government elections by and large ignored these young people, but who knows, maybe it will come to a point where the media will have to take notice simply because the readership will start asking ‘how can you not be concerned?’  

I am not a crystal gazer.  There was a lot of romance in and around Vihara Maha Devi Park.  There was a momentary throw back to a time that was very different where full-hearted protests could barely draw 100 people.  

We can’t be happy about ‘Wilpattu,’ and what the name has come to mean.  We can be happy that those who will own this earth (if they don’t already) care about our planet enough to take a stand. 


Malinda Seneviratne is a freelance writer.  malindasenevi@gmail.com.